Historie

Lijn

De historie van S.C.V.’58

Dat Velp in 2008 pas het vijftig jarig bestaan van hun voetbalclub kon vieren, betekent niet dat er pas sinds 50 jaar in Velp wordt gevoetbald.

In de annalen van de K.N.V.B. is te zien dat er lijsten uit 1934 zijn van een S.C.V. Het is natuurlijk niet de vereniging die nu haar 50 jarig bestaan viert, maar het geeft wel aan dat er ook toen een voetbalvereniging in Velp was. In het seizoen 1952-1953 ging het mis tijdens een kampioenswedstrijd in Gassel, toen de scheidsrechter tot twee keer toe een goal goedkeurde, terwijl de bal niet over de lijn was geweest volgens alles en iedereen die voor de Velpenaren was. Bij de eerste keer stond alles op z’n kop, maar bij de tweede toegekende goal werd de scheidsrechter dusdanig bedreigd en zelfs gemolesteerd dat hij een veilig heenkomen moest zoeken op het toilet van “De Nachtegaal”, het huidige ABC restaurant.
De spelers van het eerste elftal werden in totaal voor meer dan 100 jaar geschorst en moesten vervangen worden door de mindere goden. Met slechts een seniorenelftal werd er nog een jaar doorgevoetbald, maar met louter dikke nederlagen besloot men het voor gezien te houden en hield de club op te bestaan.

Later ontstond er een soort sportvereniging genaamd J.U.V.E.O., hetgeen de afkorting was van “Jeugd Uit Velp En Omstreken”, maar dit was geen echte voetbalclub. De jongens die wilden blijven voetballen vertrokken naar Achilles in Reek of gingen voetballen bij een van de twee Graafsche voetbalverenigingen; Sportclub of Mobilia. In die tijd konden de jongeren in Velp alleen sporten bij de sportclub van de Jonge Boerenstand. Zij hielden zich voornamelijk bezig met het bouwen van piramides op sportdagen. Toen die vereniging ophield te bestaan, was het ook gedaan met het laatste sportieve vermaak in Velp.

Na vijf voetballoze jaren hunkerde de Velpse gemeenschap inmiddels weer naar de oprichting van een voetbalclub. De toenmalige Velpse pastoor Bertens en de in Velp werkzame onderwijzer Janssen zetten er samen met commies Arts en zeker Jan Gremmen de schouders onder om dit van de grond te laten komen. Jan Gremmen ging aan de slag om de in de andere dorpen spelende voetballers te bewegen om lid te worden van de nieuw op te richten voetbalclub. Na een aantal toezeggingen was het dan zover en kon in mei 1958 de eerste “vriendschappelijke” wedstrijd gespeeld worden.

In september 1958 startte R.K. S.C.V. met de toevoeging “58” met twee seniorenelftallen met de competitie bij de K.N.V.B. Het eerste jaar was er nog geen jeugdelftal. In 1959 deed er pas voor het eerst een jeugdteam mee aan de competitie. De wedstrijden werden gespeeld op het veld achter de toenmalige “Nachtegaal”, zo’n beetje het dorpshuis van Velp. Pas vier jaar later verhuisde de club naar een veldje aan de Kranenhofseweg tegenover de boerderij van Sjaak van Gaal. Er was geen lichtinstallatie, geen kantine en wassen en omkleden gebeurde in de schuur bij van Gaal, waar melkbussen met water klaarstonden.

De eerste jaren waren sowieso moeilijk. Er waren slechts enkele tientallen leden en de animo zakte regelmatig wat weg. Het voortbestaan van de vereniging hing een enkele keer aan een zijden draadje. Een van de mensen die dagelijks voor de club in touw waren, was ongetwijfeld Jan Gremmen. Ook politiek gezien stond Jan zijn mannetje en zo kon hij met zijn kennis de voetbalclub van dienst zijn. Toen hij er achter kwam dat er bij de provincie een potje was voor “achterstallige gebieden” boorde hij dat geld aan en daarvan werd in 1973 samen met Estria het op huidige sportpark, waar de club in 1972 naar toe was verhuisd, een clubgebouw neergezet.

In 1982 bouwde Estria zelf een kantine en kreeg S.C.V.’58 de beschikking over een eigen accommodatie. De club had toen zo’n 150 leden en was dus niet meer weg te denken uit de Velpse gemeenschap. Nu met het gouden jubileum is S.C.V.’58 gegroeid naar een middelgrote voetbalclub met in totaal bijna 350 leden. Er zijn momenteel 11 jeugdteams, 4 herenelftallen, 1 dameselftal en een veteranenteam, genaamd “de Bikkels”, actief.

Iedere week beleven er weer veel mensen plezier aan hun hobby bij S.C.V.’58.

Dit rechtvaardigt de conclusie dat S.C.V.’58 weliswaar aardig op leeftijd raakt, maar nog steeds springlevend is. Op dus naar de volgende mijlpaal; het diamanten jubileum.

Ons 1e elfal.

Het eerste elftal is altijd het vlaggenschip van de vereniging. Waar een vereniging “staat” wordt vaak afgemeten aan de prestaties van het eerste elftal. Eind jaren ’50, bij de oprichting van de vereniging is dat al niet anders. Het is de tijd dat de t.v. de intrede doet in de Nederlandse huiskamer en “sport in beeld” af en toe een kleine samenvatting uitzendt van een topper in de vaderlandse eredivisie. Het is de tijd dat de voetballiefhebber op zondagmiddag aan de radio gekluisterd is en naar “langs de lijn” luistert, of naar het plaatstelijke voetbalveld gaat om de verrichtingen van het eerste elftal te volgen.

Ieder dorp had ze; de voetbalfamilies, waarvan verschillende zonen deel uitmaakten van het eerste elftal. Piet, Tonnie, Henk, Willy met een willekeurige achternaam waren steunpilaren in het eerste.
In Velp bij S.C.V.’58 was dat niet anders. Hoewel Jan Gremmen zijn uiterste best had gedaan om voldoende spelers te ronselen voor de nieuw op te richten voetbalclub, was het ledental niet veel groter dan een tiende gedeelte van het huidige aantal leden. Slechts 36 mannen telde de vereniging bij de oprichting, waarvan er ook nog enkele waren die geen voetballend lid waren.

In die beginjaren kwam het voor dat regelmatig de spelers van het tweede team ook nog ‘s middags mee moesten doen met het eerste elftal. Piet Brands, in die tijd speler van het eerste herinnert zich dat nog goed. “Het waren moeilijke jaren”, zegt hij, “In die tijd was het moeilijk om de club overeind te houden.” Hij herinnert zich niet alleen het tekort aan capabele spelers, maar vooral de hoge kosten voor een scheidsrechter bij het eerste. De contributie bedroeg destijds tien gulden, terwijl een scheidsrechter al een vergoeding van zesenhalve gulden per wedstrijd kreeg.
Theo van Boekel, Gerrit van Boekel, Theo en Piet Kersten. Het zijn zomaar wat namen uit die begintijd. Ook de naam van Koos Jordans wordt genoemd als het gaat om iemand die de ballen er in schoot, recht toe recht aan met een hard schot.

Begin jaren ’60 krijgt het eerste elftal het wat makkelijker. De club heeft dan ook jeugd en de spelers van het hoogste jeugdelftal versterken dan al regelmatig het eerste team. In het seizoen 62’-’63 wordt er voor het eerst een kampioenschap door het gevierd. Het gebiedt erbij te zeggen dat in dat jaar eigenlijk het tweede team gevuld is met de beste spelers en het dus eigenlijk het tweede elftal is dat het eerste kampioenschap binnenhaalt. Sjaak Peters, Thijs Bours en Willy Siebers zijn dan spelers die zich in het team hebben weten te spelen en met name de eerste twee groeien uit tot belangrijke spelers die pas eind jaren ’70 uit de basis van de hoofdmacht verdwijnen.

Op het “sportpark”, een veld achter het toenmalige “Hotel de Nachtegaal”, waar nu het paviljoen ligt, wordt in die tijd nog nauwelijks getraind. De eerste jaren is er zelfs helemaal geen trainer aangesteld. Er was immers geen gulden meer over als alle noodzakelijk gemaakte kosten waren betaald. Zelfs de thee, die door de Nachtegaal voor een “vriendenprijs” van 10 cent in de rust werd geschonken leverde al een financieel probleem op.

Toch groeit het ledental van de club naar het viervoudige van het oprichtingsjaar en halverwege de jaren ’60 komt er zowaar een derde elftal bij. De eerste trainer die werd aangesteld is Frits van Steenhuizen. Hij was militair op de kazerne en gaf behalve voetbaltraining ook nog bokslessen aan de S.C.V.-ers. Belangrijke spelers, die jarenlang onafgebroken in het eerste stonden waren Thijs Bours, Willy Siebers, Albert Verhallen, Sjaak Peters en Gerard Keijzers, die later naar de Willy’s in Wilbertoord vertrok.

Het tweede kampioenschap volgde bij het 10 jarig bestaan van de club in 1968 door een overwinning van maar liefst 8-0 op het Osse Margriet 4.

In Reek werd gevoetbald voor promotie naar de tweede klasse tegen O.K.S.V. uit Overlangel. Omdat het na twee keer drie kwartier 2-2 was, was een verlenging noodzakelijk. In de zevende minuut van de velenging schoot Gerard Keijzers voor 1000 toeschouwers S.C.V.’58 naar de tweede klasse door een strafschop feilloos te benutten.

S.C.V.’58 kampioen in 1968.
Staand vlnr. Geert Verhallen, Sjaak Peters, Hans Gremmen, Cor van Dijk, Cor Schuts en Piet Jordans. Knielend vlnr. Toon v.d. Venne, Thijs Bours, Albert Verhallen, Willy Siebers en Gerard Keijzers.

Een nieuwe generatie Velpse voetballers had op dat moment al zijn intrede gedaan. Gerard Verhallen, Toon van de Venne, Cor Schuts, Piet Jordans en Hans Gremmen, die op dat moment nog het doel verdedigde, maar later bekender zou worden als voetballer.
In die tijd is Cor van Dijk uit Uden de speler / trainer van S.C.V.’58. Hoewel de Velpenaren niet over een veldverlichting beschikken, kan toch in de winter getraind worden. De toenmalig voorzitter, Jan Gremmen, heeft door zijn werk als kok op de kazerne namelijk kunnen regelen dat de sportzaal daar mag worden gebruikt.

Eind jaren ’60 komt ook Theo Gremmen al op 16 jarige leeftijd in het elftal. De latere voorzitter zou uitgroeien tot een van de beste spelers die de Velpenaren ooit gekend hebben. Vooral befaamd om zijn ongenadig harde schot met het linkerbeen, wordt hij een van de dragende spelers. En er volgt nog een lichting jeugdige spelers als Harry Verhoeven, Albert en Tonnie Jans en Gerard van Thiel die samen met “de oude rotten van ’68” het elftal 5 jaar lang in de tweede klasse weet te houden.

De komst van “buitenlanders” is dan een beginnend fenomeen. Vrijers van Velpse meisjes of in Velp gelegerde militairen worden lid van de club en versterken de hoofdmacht.

Het nieuwe sportpark brengt de Velpse hoofdmacht aanvankelijk weinig geluk, want in het jaar dat het nieuwe veld bespeeld gaat worden, degradeert S.C.V. naar de derde klasse.

Een tijd van promotie en degradatie breekt aan, want na een jaar in de derde klasse promoveert S.C.V.’58 in 1974 onder leiding van Leo Deen weer om het jaar daarop weer terug te keren naar de derde klasse.

S.C.V.’58 kampioen in 1974.
Staand vlnr. Leider Willy v.d. Boom, trainer Leo Deen, Gerard van Thiel, Ton Jans, Ad Keijzers, Sjaak Siebers, Harry Verhoeven, Frans Guelen Tom Pasma en grensrechter Frans van Eldijk. Zittend vlnr. Thijs Bours, Gerard Keijzers, Sjaak Peters, Gerard Veenendaal, Theo Gremmen, Hans Gremmen en Rob Smits.

Het gebrek aan jeugd breekt de Velpenaren uiteindelijk op. De lichting van eind jaren ’60 begint de grenzen van hun fysieke fitheid te ervaren en de resultaten worden steeds minder. Met in 1977, het jaar waarin de standaardklasse wordt ingevoerd, een negende, in 1978 een tiende en in 1979 een laatste plaats in de rangschikking is het tijd voor rigoureuze verjonging.

In 1978 zijn jeugdspelers als Theo Verhoeven, Hans Janssen en Geert van de Leest als A junioren al wekelijks in het eerste elftal te zien, maar op einde van het slechtste seizoen uit de historie, in 1979, waarin maar 4 punten worden behaald uit 4 gelijke spelen, staat de nieuwe lichting klaar.

De Herpense trainer Gerard (Gradje) van Kuijk heeft de schone taak om het team van aanvoerder Ton Jans dan om te bouwen. Wim Spanbroek, Paul Hendriks en Frank Hendriks worden ingepast. Bovendien komt routinier Theo Gremmen terug van een uitstapje van een jaar naar G.V.V.’57. In dat jaar is de stijgende lijn ingezet en vormt het nieuwe team een opmaat naar de grootste successen uit de clubgeschiedenis. Bovendien zit er wekelijks een 15 jarige B-junior op de reservebank. Deze speler, Kees Peters, zou later uitgroeien tot een van de meest strategische spelers van S.C.V.’58 en tot 1998 vaste waarde in het elftal blijven.

Begin jaren ’80 stijgt S.C.V.’58 jaarlijks in de eindrangschikking. De in Wychen woonachtige Fred Voogt zorgt met dit jonge team voor de eerste succesjes door lange tijd de koppositie in te nemen.


S.C.V.’58 winnaar van 2 periodetitels in 1982.�
Staand vlnr. Grensrechter Frans van Eldijk,leider Jo Driessen, Theo Gremmen, Geert v.d. Leest, Sjaak Verbeek, Paul Hendriks, Wim Spanbroek, Ton Jans, Marco Jansen, Theo Verhoeven en trainer Fred Voogt. Knielend vlnr. Jan Dunk, Henk Cuppen, Sjon Arts, Hans Janssen, Hans Gremmen en Kees Peters.

In die tijd is er in de standaardklasse een periodetitel te verdienen en de Velpenaren pakken er in deze jaargang meteen twee. Met een nagelschaartje wordt dan op een zondagavond vakkundig de baard van Fred Voogt verwijderd. Met een weddenschap had de toenmalige trainer namelijk beloofd zijn baard eraf te halen bij het behalen van een periode. Twee periodetitels blijken niet voldoende voor promotie, want het Oefeltse De Zwaluw is in de promotiewedstrijd in Gassel met een 2-0 overwinning spekkoper.

De jaren ’80 kenmerken zich door de vele periodetitels die het eerste elftal voor al in de eerste helft van dit decenium behaalt. Toch komen de Velpenaren, die inmiddels een heel aardig en sterk verjongd elftal hebben op de beslissende momenten net iets te kort voor de promotie naar de 2de klasse van de afdeling Maasbuurt. Ieder jaar komen de beste jeugdspelers over naar de selectie, die dan uit zo’n 32 spelers bestaat. Bovendien breidt de club zich in 1984 uit met een 4de elftal.

Halverwege de jaren ’80 maken enkele Graafsche jongens de overstap van G.V.V.’57 naar S.C.V.’58. Vooral een speler als Aad Kamps, die overstapt naar de Velpenaren is een verrijking voor het eerste team. De in Grave woonachtige trainer Wim Leurs wordt in 1984 de nieuwe trainer. In de voorbereiding op het seizoen 85-86 waarin het eerste uiteindelijk het kampioenschap zou behalen, krijgt hij een ernstig autoongeluk, waardoor hij maandenlang moet revalideren. Theo Gremmen, door een blessure met voetballen gestopt en die dan al als elftalleider actief is, neemt de honeurs waar. In 1986 is het dan eindelijk zover dat het eerste kampioenschap sinds jaren gevierd kan worden. Met jongens als Wim Spanbroek, Paul Hendriks, Kees Peters, Aad Kamps, Geert van de Leest en de uit Oisterwijk afkomstige Herman van de Bogaard beschikt het elftal over een ijzersterke basis, zodat het jaar erop meteen weer om promotie mag worden gespeeld, nadat er in de competitie een tweede plaats is behaald en de Velpenaren de periodetitel over mochten nemen van Maaskantse Boys.

Met Theo Gremmen aan het roer van de Velpse hoofdmacht wordt er voor 500 toeschouwers verloren van Avesteyn. De mannen uit Velp komen ook nog aan de leiding door een doelpunt vlak voor rust van Paul Hendriks en Aad Kamps scoort in de 80ste minuut de late gelijkmaker. Het was niet genoeg, want de Avesteijners gingen een minuut later weer aan de leiding en promoveerden uiteindelijk.

S.C.V.’58 periodekampioen in 1987.
Leider Sjaak Verbeek, Wiljo Arts, Herman v.d. Bogaard, Wim Spanbroek, Geert v.d. Leest, Aad Kamps, Kees Peters, Stevin Spaan, trainer Theo Gremmen, grensrechter Ben Dorussen, Henk Cuppen, Joop Verstraaten, Frank Arts, Sjon Arts, Hans Peters, Paul Hendriks en Kees van Oosten

In 1987 wordt Marcel van de Ven uit Oss aangetrokken als trainer. Van de Ven was toen pas 26 jaar, en liet het elftal spelen met een inschuivende laatste man. Ook Marcel de Veer, schoonzoon van een echte G.V.V.’57 familie, maakt als keeper de overstap naar de Velpenaren. Het verhaal gaat dat hij het moment om zijn overstap te aankondigen zorgvuldig heeft gekozen en het nieuws op een verjaardag waar veel familieleden aanwezig zijn wereldkundig maakt.

Dat jaar lukt het wel om kampioen te worden. In de wedstrijd tegen Achilles Reek. wordt door doelpunten van Geert van de Leest en een jonge Steven Spaan gewonnen en het kampioenschap binnengehaald. Het is waarschijnlijk het meest succesvolle jaar uit de clubgeschiedenis want ook het tweede elftal wordt in 1988 kampioen. Nog nooit hebben de Velpenaren op zo’n hoog niveau gespeeld, Maar ook in het daaropvolgende seizoen gaat het na een stroef begin uiteindelijk top en wordt de laatste periodetitel binnengehaald.

S.C.V.’58 speelt in Wilbertoord om promotie naar de 4de klasse K.N.V.B. Deze wedstrijd staat nog bij menigeen op het netvlies. Voor zo’ n kleine 2000 toeschouwers staat S.C.V.’58 vijf minuten voor tijd nog met 2-0 achter en staan de bloemen voor de spelers van Juliana Mill al buiten. Vlak voor tijd scoort Geert van de Leest de aansluitingstreffer en in blessuretijd zet Paul Hendriks de wedstrijd totaal op kop door de gelijkmaker te scoren. In de verlenging wordt promotie bewerkstelligd door nog een doelpunt van Paul Hendriks en een van Stevin Spaan. Het is meteen de laatste wedstrijd van Marcel van de Ven, die naar F.C. Schadewijk uit Oss vertrekt.


S.C.V.’58 promoveert naar de 4de klasse K.N.V.B. (1989)
Staand vlnr. Geert v.d. Leest, Stevin Spaan, Kees van Oosten, Marcel de Veer, Wim Spanbroek, Bart van Eldijk, Erik Boonstoppel, Bob Schoutsen, Leider Wiljo Arts, Sjon Arts, trainer Marcel v.d. Ven en grensrechter Ben Dorussen. Knielend vlnr. Jos van Eldijk, Frank Arts, Kees Peters, Marcel van Haren, Hans Rutten, Herman v.d. Bogaard, Paul Hendriks en Aad Kamps

Er komen weer enkele spelers van buitenaf naar S.C.V.’58, waarvan Frank Verbeek afkomstig van S.S.S.’18, jarenlang in de achterhoede zal spelen. Het elftal ziet er op papier sterk uit, maar blijkt te onervaren voor de 4de klasse. Bovendien ontslaat het S.C.V.’58 bestuur in november dat jaar al na een paar maanden de nieuwe trainer Rob Robben. Roemloos degradeert het team na één jaar. Enkele spelers vertrekken. Ook Chris van Steenveldt, de nieuwe trainer, die er voor zorgt dat de sfeer binnen de Velpse club geweldig is, kan een hernieuwde degradatie in het daaropvolgende jaar niet voorkomen. Het probleem van de terugloop van de jeugd begint merkbaar te worden, hoewel er in het seizoen 92-93 nog wel een periodetitel wordt behaald.

Als in 1995 een groot gedeelte van de “gouden” generatie van ’88 en ’89 besluit de selectie vaarwel te zeggen, moet Bert Cornelissen, die Chris van Steenveldt is opgevolgd verder met een jonge onervaren groep, waarvan Bob Gremmen, Sander Verhallen, Danny Peters, Geert Arts en Remco Verhoeven nog jarenlang de basis van de hoofdmacht zullen vormen. Na een periode waarin S.C.V.’58 onder leiding van Sjaak Buvelot slechts een marginaal bestaan in de 6de klasse leidt, heeft S.C.V.’58 met Leo Janssen weer een trainer die de Velpenaren naar een periodetitel leidt.

In Velp is F.C. Schadewijk uiteindelijk te sterk en wordt er geen promoptie afgedwongen. Het jaar erop stunt men door halverwege het jaar Willem Korsten, ex-prof van het Engelse Tottenham Hotspur, aan de selectie toe te voegen. S.C.V. is in de race voor het kampioenschap, maar Korsten is te geblesseerd en haakt al na 5 wedstrijden af. Er wordt nog wel een periodetitel gewonnen maar in de nacompetitie wordt van S.D.D.L. en G.V.V.’57 verloren. Aan het eind van het seizoen vertrekt Leo Jansen en is Bonny Refwuto de opvolger.

De S.C.V. selectie is op dat moment al erg ingekrompen, want na de periode Jansen zijn er weer enkele spelers gestopt. De resultaten zijn matig en Refwuto dient zijn contract dan ook niet uit. Hans Janssen, speler uit het tweede elftal, maakt het seizoen als interimtrainer af. Het door blessures geplaagde eerste elftal, moet noodgedwongen een beroep doen op de spelers van de generatie van de jaren ’80, die op dat moment al lang op recratief niveau spelen.

Ook onder de opvolger van Janssen, Berry van Meerwijck, is er nauwelijks verbetetering in de prestaties, al is er wel aanvulling van het naar de senioren overgehevelde A-elftal. Stijn mol, Harald van Thiel en Sander Janssen, blijken een welkome aanvulling op de smalle selectie en een oud gediende als Danny Kouwenberg klampt weer aan. Helaas leidt het niet tot een succesje.

In 2006 trekt het bestuur met Randy Bours een oude bekende aan. Duidelijk is in ieder geval wel dat er actief spelers moeten worden benaderd. Dat gebeurt dan ook voor aanvang van het seizoen en de toename is behoorlijk. Voor het eerst sinds jaren staat er weer een elftal dat om promotie meestrijdt en zelfs door het behalen van de derde periode kans maakt op promotie. Als de eerste wedstrijd tegen buurman Estria met 2-1 wordt gewonnen, trekken veel Velpenaren enkele dagen later naar Haren om getuigen te zijn van een al bijna zeker gewaande promotie. S.B.V. is immers door het verlies tegen Estria uitgespeeld en de Velpenaren hebben aan een gelijkspel al voldoende. Juist in die wedstrijd zit alles tegen en verliest S.C.V. uiteindelijk met 4-0.

In het 50ste seizoen (seizoen 2007-2008) waren de verwachtingen hoog gespannen. Wellicht dat in het jubileumjaar dan eindelijk een kampioenschap of promotie kon worden bewerkstelligd. De start van het seizoen, wederom onder leiding van trainer Randy Bours, was veelbelovend. Helaas kwam er na de winterstop, door het wegvallen van enkele belangrijke spelers, wat de klad in. Uiteindelijk werd met 45 punten uit 22 wedstrijden en slechts één verliespartij een knappe derde plek in de eindrangschikking behaald. Een plaats die recht gaf op promotiewedstrijden. Tijdens de eerste promotiewedstrijd ging alles mis wat er maar mis kon gaan. Al snel in de wedstrijd moest S.C.V.’58 verder met 10 man en er werd dan ook met maar liefst 4-1 verloren van S.D.D.L. Omdat er in de tweede nacompetitiewedstrijd met 1-1 gelijk werd gespeeld tegen O.V.C’63, kregen de Velpenaren nog een herkansing tegen Keldonk. Na een hoopvol begin waarin men nog op voorsprong kwam werd er uiteindelijk met 5-2 verloren. 

Foto scv58 1e 07-08

S.C.V.’58 in seizoen ’07-’08.
Staand vlnr: Johan Brands, grensrechter Bernard v Eldijk, Bob Gremmen, Roland Verhoeven, Geert Arts, Jan Willem Willems, Stefan Jans, Remco Verhoeven, Jeroen Brouwer, Sander Janssen en trainer Randy Bours.
Zittend vlnr. Hoefnagel, Marton Jans, Sander Verhallen, Perry Kouwenberg, Pieter Brands, Jurgen Verhallen, Danny Kouwenberg en Ronald van Dinther.

In het 3e jaar van trainer Randy Bours gingen enkele vaste krachten van het 1e elftal hun carrière op een lager niveau voortzetten. Enkele talentvolle A-junioren kwamen over en het elftal deed in het begin van dat seizoen mee in de top van het klassement. Die goede start kon jammer genoeg niet worden doorgetrokken na de winterstop. Door blessures en het gedwongen moeten inzetten van jonge spelers, werd duidelijk dat het spelen van promotiewedstrijden er niet meer inzat. Uiteindelijk werd in het seizoen 2008-2009 toch een keurige 6e plaats behaald.

Aan het eind van dat seizoen namen trainer Randy Bours en zeven andere spelers afscheid van het 1e elftal. De nieuwe trainer Leo Janssen moest gaan bouwen aan een bijna compleet nieuw eerste elftal, met daarin veel jonge spelers. Het begin van het seizoen was duidelijk wennen voor deze groep, maar aan het eind van de competitie begon het elftal te draaien. Uiteindelijk werden er in het seizoen 2009-2010 veertien punten behaald, maar de stijgende lijn was duidelijk ingezet.       

LAATSTE NIEUWS

Lijn

LAATSTE REACTIE'S

Lijn
Web
Lijn